به بهانه ی چهارمین سالگرد
شهید حاج سیّد نظام الدّین احسایی
ای کوه صبرواستقامت : دلتنگی هایم را برای چه کسی زمزمه کنم وآرامش را در طلوع کدامین شعر بیابم
و به چه بهانه ای غرور بغضهایم را بشکنم؟ ای بهترین، کاش بودی تا حضورت رادر پس روز های
دلتنگی حس می کردم ....
اما چهره آسمانیت را بر بهترین بومهای خیالم نقاشی می کنم تا شاید بتوانم رنج و ایثارت را به جهان
یاد آور شوم.
عمو جان باور نمی کنم که دیگر در جمع ما حضور نداری و نمی دانم چگونه باید فراغت را تا ابد قبول و
تحمل کنم.
عمو جان مهرت را از دل، نگاه مهربانت را از دیده ،چهره ی زیبایت را از نظر هرگز نخواهیم برد.
چهار سال است آفتاب وجودت غروب کرده، اما سوز فراغت در دلهایمان زبانه می کشد. احساس می کنیم
حضورت رویایی بوده و سرشار از مهربانی .
چهارمین سالگرد شهادت عمویم مصادف با ۱۲ بهمن را گرامی میدارم. امید است که توانسته باشم قدم
خیری در راهت برداشته باشم و رهرو خوبی برایت باشم.
هم اکنون سیّد نظام در جوار حق آرام گرفته تا اینکه پاداش فداکاریهایش و 23 سال تحمل رنج و استقامت
خود را از جدش امام حسین (ع) دریافت کند.چنین باد.«انشاالله»
«عمو جان روحت شاد و یادت گرامی باد»
